Súrir hrútspungar, brennd kindaandlit, reykt hvalspik, kæstir hrafnshreifar, útmiginn hákarl, nætursaltað hrútaberjalyng og marflóarétnir hrossabarkar er aðeins brot af því sem snobbaðir Íslendingar leggja sér til munns á slíkum mannfögnuðum en til að lifa herlegheitin af er líka bráðnauðsynlegt að hella oní sig alíslensku brennivíni til að slá á versta bragðið. Áfengið þykir þannig einnig mikilvægt fyrir óminnisþörf morgundagsins af því að hafa lagt sér slíka fæðu til munns.

Eftir um 50 ára þróunar- og markaðsvinnu er svo loksins komið að því að alheimsvæða ósköpin og græðgisfullir útflytjendur, enn uppfullir af íslenska drauminum, keppast nú við að senda út sýrð hrútaeistu í tonnavís. Ég hélt reyndar að við gætum ekki lagst mikið lægra í lúðaskapnum en svona tilraunir eru ekki beint til þess fallnar að bæta mölbrotna ímynd okkar, gagnvart öðrum jarðarbúum, sem er víst ekki mjög beysin fyrir.

Úr því að þorramatur er svona ægilega sniðugur, af hverju hefur þá engum dottið í huga að kolsýra mysu? MYSA SODA! Ég er viss um að Íslendingar eru nógu vitlausir til að láta það slá í gegn hjá sér.

Þrúgur reiðinnar, blaðsíða 5730...